Reflexión no Día das Letras Galegas 2013

XAQUÍN CAMPO FREIRE.- FONTE DA CRUZ, 11-05-2013.

 

O desmantelamento activo ou mesmo pasivo, por acción, comisión ou omisión dunha lingua e dunha cultura é un claro atentado e un delito de lesa humanidade contra do patrimonio máis nidio do que unha comunidade humana foi construíndo co seu pobo ao longo dos séculos como algo que sae do máis profundo do seu ser comunal de pobo diferenciado e que mellor o representa.

É a expresión oral do máis entrañábel de si mesmo, do seu sentir, pensar e sufrir. É a súa historia. As súas alegrías, trunfos e esperanzas pasan pola súa fala. Tamén as súas dores ou mesmo os fracasos teñen verbalización sanante e sanadora no seu idioma, na súa lingua e na súa cultura. Por ela ten un posto no mundo e ábrese ao diálogo amigábel e construtivo con todo o universo.

Matar unha lingua é matarlle a alma aos seus falantes, aínda que sómente sexan dous. Privar a un matrimonio, poño por caso, de expresárense no de seu, no da súa casa, é afogalos. Canto máis se falamos de pobos enteiros esmagados por outros prepotentes e abusóns. Iso ten de estar penado xuridicamente no concerto internacional das nacións civilizadas.

Se eu saio á rúa berrando que vou destruír a catedral de Santiago ou vou apedrar a Torre de Hércules moi axiña a policía se fai cargo de min e me pon, con razón, á disposición da xustiza. Non digamos xa nada da muralla romana de Lugo.

Don Manuel, o famoso electricista, gardou por un ano e conservou en perfecto estado o Códice Calixtino e fixo por el o que moi poucos outros fixeron: Deulle sona internacional e por el soubo moita xente que tiñamos un auténtico tesouro. E aí está perfectamente entregado outra vez de novo sen ningún dano. Non aplaudo os métodos.

Cando unha lingua ou unha cultura se deturpan, se menosprezan, se aldraxan, se destrúen, xa nunca máis serán a expresión secular desa comunidade. Ficará, tal vez, coma os dinosauros nos museos que case ninguén ve. E ao final serán destruídos porque custa moito conservar un só fósil e non se lle ve utilidade real. Unha cultura, unha lingua, o patrimonio cultural se se destrúe desaparece e morre de vez.

Unha lingua viva nunca lle estorba a outra. Pola contra, potencia a aprendizaxe de moitas outras. Ninguén ataca ao castelán. Dicir iso é de paifocos ou malvados. Como imos desprezar unha lingua de cultura universal que xa posuímos e tamén é nosa?

Atacar ao galego é pecharnos á apertura aos máis dos douscentos millóns de persoas aos que pertencemos, coas súas variantes: a lusofonía. Sería sermos paifocos. E ademais, é o noso!

Eu non lle perdoo ao Sr. Feijoo o ataque, o menosprezo, as aldraxes e deslexitimizazón da nosa lingua e cultura. Os seus complexos radicais son problema das súas patoloxías persoais. Porén a deconstrución e o dano causado son xa irreparábeis. Por iso o perdón é inútil. É duro o roubo económico da crise, mas volveremos a novos ciclos económicos aínda deixando moitas vítimas inocentes detrás.

Pero a morte da cultura e da lingua xa non volverían endexamais a unha verdadeira reciclaxe. Xa sería outra cousa, outro pobo, outra xente, outra civilización.

Unha cousa degradada polos propios ninguén a quere. Queimar libros á millentas, prohibir o ensino nas escolas, ameazar profesores, penalizar e burlarse dos falantes, derrogar leis lexitimadoras, etc., iso é de mediocres, malnacidos e mesmo de enfermos con graves desquilibrios de quen non están ben conformados coa súa comunidade á que pertencen. Neste caso, á Galiza.

O señor Jesús Vázquez , o señor Anxo Lorenzo e moitos políticos deberían responder perante a Xustiza con maiores motivos ca os do señor do Códice Calixtino. Ese só fixo conservalo, darlle fama e dicir que non estaba ben custodiado. E iso non é delito. Tal vez só unha temeridade. Repito que non concordo cos métodos.

Desperta do teu sono, Fogar de Breogán!

Para todas as nais botadas fora dese día

XAQUÍN CAMPO FREIRE. MANDIÁ, 02-05-2013.

 

Os meirandes parabéns para toda muller que é nai, que poida selo ou mesmo para aquela que nunca o será. Polo feito de seres muller, (vitalidade, di de ti a Biblia), todos os nosos respectos e felicitacións.

Se de verdade es feliz, se te sentes respectada persoal, familiar e socialmente, se tes saúde e sanidade, se tes garderías e escolas, se che deixan falarlle aos teus nenos e nenas no teu falar, sen complexos, sen vergoñas, sen imposicións de persoeiros estirados e “harmónicos”, se che deixan traballar e ter economía propia, … , daquela, para ti, muller, nai, todos os meus mellores parabéns e os de toda a humanidade.

Mas, non nos trabuquemos. Ser nai non implica que neste día, por si só, xa sexas feliz. Tes dereito a selo todos os días do ano. Porén a realidade é ben diversa e o día da nai ten de ser moi outra cousa e para outra causa.

Desde hai unha tempada grande fóronse multiplicando os días e xornadas de loita internacionais para sensibilizar á humanidade por algo de xustiza que está a ser esquecido ou mesmo vulnerado. E así temos días da paz, das migracións, da non violencia, da diversidade cultural, para o desenvolvemento, día mundial do medio ambiente, contra a desertización e a seca, a prol da diversidade biolóxica e preservación da capa de ozono.

Ás veces faise por algo que debe ser promovido e con esas campañas propíciase un cambio para a solidariedade e a loita dunha conciencia social común arredor de causas necesarias: alimentación, dereitos humanos, mundo rural, mundo obreiro, mundo do mar, poboacións indíxenas, da solidariedade, da alfabetización, refuxiados, nenos e vítimas inocentes de agresións, vítimas das torturas, doazón de sangue, responsabilidade no tránsito viario, defensa das poboacións, do mar. Día do neno, dos docentes, da xuventude, persoas da terceira idade, a non violencia, a saúde mental e os doentes mentais, redución dos desastres naturais, dos voluntariados, a saúde, a auga, o traballo, a seguridade e saúde no traballo, a protección dos animais.

Outros motivos poden seren para a erradicación de fallos, defectos ou incluso crimes que fican impunes. A fame, a discriminación racial, abolición da escravitude e da escravitude infantil, o tráfico de drogas, de persoas, a erradicación da pobreza e das prostitucións, a corrupción, para quitar das nosas vidas e prácticas diarias individuais e comunitarias mentalidades comúns que escravizan e fan dano. Erradicación da violencia contra da muller. Dia internacional da tolerancia. Solidariedade co pobo palestino. Causas de humanitarismo: a lepra, o cancro, a tuberculose, a diabete, a SIDA, enfermidades raras. Día mundial da xustiza social e da muller traballadora.

E hai días de celebración por causas culturais ou de identidade persoal e social, de pobos ou comunidades: Días de Europa, de África, de América, de Asia, de Oceanía, das Nacións Unidas e da conservación dos Polos. Día internacional da lingua materna, Letras galegas e día da Galiza, das telecomunicacións, dos museos, da música, da poesía, do teatro, da danza, do libro, do libro infantil, da TV, dos correos, do turismo, da liberdade da imprenta, da aviación civil, da Cruz Vermella,

Pero tamén hai días que son coma uns transxénicos ou sucedáneos desnaturalizados que nacen viciados xa na orixe. Coma quen di, comida “basusra”. Olla isto: «A auga non é un dereito; debería ter un valor de mercado e ser privatizada». “Ao presidente da multinacional Nestlé, o austríaco Peter Brabeck-Letmathe, atribúeselle esa durísima frase.“Reclamou un encarecemento do produto, en contra do actual abaratamento, para acabar co seu «malgasto» Tamén tivo palabras para os críticos coa súa postura aos que respondeu de antemán cualificándoos de «extremistas»”.(Galiciaé.- LV.-23/04/2013).

 

Nestlé, o Corte Inglés e o gran comercio en xeral crearon o día da nai, do pai, dos namorados, dos avós e mesmo desnaturalizaron o contido do Nadal e Papá Noël ou dos nosos populares Reis Magos. Eu non me apunto a estes días da nai. A maioría das nais que eu coñezo non están dentro da causa que eu defendo cando falo do auténtico día da nai. Eu non quero que ningún comercio me veña meter polos ollos as flores que lle poida levar á miña nai xa defunta.

Non. Non podo, non quero, non me vou sumar a ese día da nai mentireiro e insultante do que se fan eco os que nos gobernan. Con millóns de parados e famentos no mundo. Millóns morrendo de sede. Con fillos botados fóra da educación pública, gratuíta e de calidade e do sistema sanitario igualitario, mentres á par eses potentados queiman libros e prohiben falar a lingua materna con imposición persecutoria neste sistema podre. Deses políticos que nos gobernan, deses grandes trust comerciais que ata queren privatizar a auga, deses diversos grupos relixiosos que nos propagandean con medallas e nos impoñen días de non se sabe que, nin para que finalidades, deses e dos días que eles nos fan celebrar desconfío coma do lume incendiario. Paradoxalmente Nestlé véndenos logo leites maternizados e augas embotelladas.

 

Certo que temos de celebrar ás nais, reclamando xustiza e respecto, facendo posíbel que a súa maternidade sexa unha felicidade cada día do ano en todas e cada unha das mulleres, en todas e cada unha das culturas. E mesmo por iso, para ti, nai de familia que estás dando a vida e morrendo cada día, para ti toda a miña solidariedade, cos mellores parabéns e todas as bendicións do mundo. Si. Recolle a flor máis fermosa e o bico máis agradecido. E se es crente, tamén a miña oración. Defenderei sempre os teus dereitos e os dos teus nenos. Non quero ver máis nais morrendo nas pateras ou de fame. “Sen xustiza non hai igualdade. E sen igualdade non hai xustiza”. (Mans Unidas 2013).

Ofelia Díaz Piñeiros / Narón

XAQUÍN CAMPO FREIRE.- 20-04-2013.

 

Eu estaba recén chegado a Piñeiros, a esta nosa Parroquia, que comezabamos caladiñamente entre todos en xuño do 1968. Só na catequese, entre miudiños e adolescentes, eran perto de 200 en total. Sería xa polo Nadal. Aínda hoxe non sei por que aquel neno miudiño se me achegou sorrindo e me dixo moi en segredo:“Tere é venezolana porque naceu en Uruguai”. Eu fiquei coa copla. Desde ese día xa non esquecín a cara daquela rapaciña, que nacera fóra, e que escasamente tería cinco anos.

Continúa leyendo Ofelia Díaz Piñeiros / Narón

Mamá, non me deixes só. Perdoádeme. Teño moito medo. Morro

XAQUÍN CAMPO FREIRE.- MANDIÁ, 18-04-2013.

 

 INTRODUCIÓN DE ACTUALIDADE.

La agenda de los amigos muertos. Impresionoume este relato en primeira persoa dunha periodista, Raquel Heredia, onde nos fala da vida, paixón e morte dunha filla e o seu proceso de autodestrución, chanzo a chanzo, ata chegar ao esmorecemento final.

Estes días, outra volta, estase a falar moito do narcotráfico polo aquel das fotos de Marcial Dorado con certos persoeiros moi importantes na política na Galiza, na mesma Xunta da Galiza.

Continúa leyendo Mamá, non me deixes só. Perdoádeme. Teño moito medo. Morro

Emoción entre os mozos do cárcere de menores onde celebrará o papa Francisco

Entrevista ao capelán: ”A xente quere ver xestos”. Moitos deses raparigos son doutra relixión. O noso carisma é a reeducación dos mozos.

 

Por H. Sergio Moura.- ROMA, 23 de marzo de 2013 (Zenit.org)

 

O Xoves Santo, o papa Francisco celebrará no cárcere para menores de Casal de Marmo, na periferia de Roma.

Continúa leyendo Emoción entre os mozos do cárcere de menores onde celebrará o papa Francisco

Ecos e lembranzas na ausencia

XAQUÍN CAMPO FREIRE, MANDIÁ , NADAL 2012.

 

Sempre escribimos e publicamos de  persoeiros de grande sona. A nosa Galiza faise con persoas humildes coma “Picos”, que ninguén coñece, pero son os que de verdade traballan e cambian o mundo. Para el o noso recoñecemento entrañábel.

Benquerido Sr. “Picos”:

Continúa leyendo Ecos e lembranzas na ausencia