Bernardo Cendán, Ferrol e o Purgatorio

XAQUÍN CAMPO FREIRE. MANDIÁ, 23-06-2012.

O sábado, o día 30 deste mes de S. Xoán, ás 18 horas, na túa Igrexa do Muelle, Nª Sª do Socorro, teremos para ti, benquerido Bernardo García Cendán, unha oración de despedida. Non faltes. Se te retrasas un chisco, xa sabemos. Desculpámoste. Chegarás.

Se eu fose poeta coma ti, músico coma ti, filósofo coma ti, teólogo coma ti, sociólogo coma ti, crego coma ti, …, e tantos etc. coma ti, faríache….

Continúa leyendo Bernardo Cendán, Ferrol e o Purgatorio

Asamblea Anual do cemiterio

DOMINGO, 28 DE OUTUBRO DE 2012 ,

ÁS 11:30 HORAS, NA IGREXA DE MANDIÁ

 

ORDE DO DÍA:

MEMORIA DO ANO 2011-2012.

ESTADO DE CONTAS.

PROXECTOS 2012-2013.

 

INTERESA MOITO A ASISTENCIA.

 

A Comisión do Cemiterio.

MANDIÁ, 21 DE OUTUBRO DE 2012

 

Sdo. Xaquín Campo Freire

 

 

ASEMBLEA ANUAL DO CEMITERIO 2012

 

MANDIÁ, 28-10-2012, ÁS 11:30 HORAS, NA IGREXA.

 

MEMORIA DO ANO 2011-2012

  • PAGO DE RECIBOS. INFORME.
  • – (ALGÚNS SON POR DESPISTE OU DESINFORMACIÓN).
  • REPARACIÓNS VARIAS (POR PRESTACIÓN GRATUÍTA DA COMISIÓN).
  • AS NOVAS ESCALEIRAS, HOMOLOGADAS, VAN MELLOR E MÁIS SEGURAS.
  • OUTROS GASTOS MENORES: DETALLARANSE NA ASEMBLEA.

 

PROXECTOS e ASUNTOS PARA 2012-2013.

  • PERMISO DA XUNTA DE GALIZA E MUNICIPAL PARA OBRAS. HAI SANCIÓNS.
  • VIXIAR AS FENDAS DOS NICHOS ANTES DE ENTERRAR. OLLO Á SANIDADE.
  • OS CRAVOS DAS URALITAS, OXIDADOS, REBENTAN OS NICHOS.
  • NÉSPORAS NO CEMITERIO. COIDAR OS NICHOS E AVISAR.
  • EXPEDIENTE DE TRANSMISIÓN DE PROPIEDADE. CONSULTA Á PARROQUIA.
  • CORTAR AS ÁRBORES DO ADRO. PERIGAN O MURO E OS NICHOS.
  • ANIMAIS NO CEMITERIO. PECHAR, AO SAÍR CADA UN. HAI QUEN TRAE CANS.
  • ROGOS E PREGUNTAS. QUEIXAS.

 

ESTADO DE CONTAS: A 01 DE OUTUBRO DE 2012.

.- SALDO ANTERIOR.- (A 01-10-2011):                                      1.153,00 €

.- INGRESOS REAIS 2012:(2.726 Mandiá + 385 Marmancón). TOTAL  3.111,00 €

.- ACTIVO ACTUAL 2012: (SALDO + INGRESOS)                           4.264,00 €

.- GASTOS 2012: (1200+1200= 2.400: Cheque + 100,00 por VARIOS).   2.500,00 €

.- DIFERENCIA: (INGRESOS: 4.264 – GASTOS- 2.500)                    1.764,00 €

.- SALDO ACTUAL (a 01-10-2012):                                             1.764,00 €

.- TOTAL FINAL A 01-10-2012, CON SUPERAVIT REAL                   1.764,00 €

 

NOTA: ESTAMOS PENDENTES DAS REPERCUSIÓNS DOS NOVOS IVA.

 

Tfno. da Compañía PARA RETIRAR AS COROAS: 981 38 34 48

ACTOS DE DEFUNTOS EN MANDIÁ 2012.- MISAS:

 

ÁS 11 DA MAÑÁ: 1, 2   DE NOVEMBRO.

 

ÁS 6 DO SERÁN:  1, 2, DE NOVEMBRO.

 

GRACIÑAS A TODA A PARROQUIA E DE MANEIRA ESPECIAL Á COMISIÓN.

 

MANDIÁ, 21 DE OUTUBRO DE 2012.

 

O PÁRROCO. Xaquín Campo Freire.

 

A Lenda do “Cristo eléctrico” de Mandiá

cristo lectrico mandia

 XAQUÍN CAMPO FREIRE. 11-09-2012

0 23 de agosto de 2012 no Diario de Ferrol, na sección OPINIÓN, páxina 22, aparece esa fotografía da autoría de don Jorge Meis, acompañada desta breve nota:

CÁMARA VIAJERA. Cristo eléctrico. El crucifijo de la imagen lleva mucho tiempo en Mandiá. Quien lo haya puesto muestra, se intuye, la suficiente devoción como para utilizar un poste de la luz y la sujeción de la cajas eléctricas para fijarlo, como si de un moderno ≪cruceiro≫ se tratase. Más de un consagrado artista no lo hubiese, tal vez, hecho mejor.”

Cando algo se converte en lenda, normalmente, non se lle saben ben as orixes exactas. E, loxicamente, a imaxinación popular ou alguén interesado bótase na procura dunha explicación probábel que seguramente non vai coincidir coa realidade dos feitos tal como foron en si.

Continúa leyendo A Lenda do “Cristo eléctrico” de Mandiá

Veciño necesario da Comarca

XAQUÍN CAMPO FREIRE .- XAQUÍN DE ROCA, 19-01-2013.

 

Este 12 de xaneiro celebrouse na Casa Habanera de Guitiriz unha homenaxe a cantos colaboraron na loita contra da contaminación do CASÓN hai 25 anos. A proxección do vídeo: “O paso do Casón por Guitiriz”, puxo de novo bágoas nos ollos de todos nós e renovou o noxo e o arrepío contra do abuso e desprezo daqueles que en troques de defendernos mentiron conscientemente e masacraron sen piedade.

“O caso do Casón”. Hai 25 anos. Eu tamén estiven alí o tempo que puiden. A distancia na que vivo era moito máis grande do que hoxe ao non termos autovías. Pero para os nativos de alí a presenza nosa era obrigada.A nosa xente de sangue, de parentela e de veciñanza á quen lle debiamos a vida e a formación era a que estaba en perigo de vida e de morte. Aínda non sabemos hoxe que levaban eses bidóns. Nada de bo. En Fisterra morreu xente. Chorando e espavorecidos foron evacuados de noite e sen rumbo.

Quen poida ver o documento audiovisual terá sorte. Está moi ben feito. Para nada é sensibleiro nin demagóxico. O relato fica curto. Só historia pura e dura. Testemuños de testemuñas reais. As marcas están aínda nas propias carnes. E no máis fondo da alma latexa unha rabia profunda polo asoballamento da propia dignidade.

“O veciño necesario da comarca”. Non sei aínda de quen é a frase. Con ese título de verdadeira honra, quíxose premiar o labor de todos. Porén, foi decisivo o inmediato e profético berro de rebeldía e rebelión de Alfonso Blanco Torrado quen a golpe de altofalante percorreu á présa toda a bisbarra convocando a todos a rebato, con toque de campás incluído. E logo coordinou toda a acción con liderado axeitado, con diálogo, animación, esixenza e ao mesmo tempo coa temperanza heroica e críbel. A xente fiábase del. Nunca lles fallara. Soubo exercer con todos unha terapia imprescindíbel para non deixarse sobordar dos nervos no confronto necesario sen entrar nas provocacións da sen razón que lles tendían con ameazas, abusos, malos tratos e mesmo con torturas. Era necesario non perder nunca a razón fronte aos verdadeiros delincuentes daquela panda de ineptos de arriba abaixo, que en troques de defender ao seu pobo conducíannos á miseria colectiva. Disto podo testificar porque fun testemuña directa

Naquelas datas comprobei en carne propia o que é ser verdadeiro veciño solidario en causa grave e común. Ser cidadán e non escravo. Ser servidor do pobo e non domesticador mentireiro ao servizo dun poder podre, inxusto e abusón. É doado facer homenaxes a tempo pasado. Os riscos foron serios. Estarán volvendo eses tempos?

Aqueles días sentín o gozo de formar parte dun grupo, con fala e cultura propias, con conciencia do nós colectivo. E volvín cantar: “Collidos das mans, coas mans de todos faremos un camiño na noite e dime o corazón que algún día venceremos”.

Reafirmeime no que xa vivira con Pepe Chao Rego, Cuco Ruíz de Cortázar, Antón Aneiros, Vicenzo Couce, Anxo Ferreiro Currás, Ramón Díaz Raña e moitos outros compañeiros en Ferrol: O que é ser crego na Galiza que nos doe. Que acertada é a fórmula: Sermos o veciño necesario nas comarcas do rural ou no mundo proletario do meu pobo, sensíbeis e solidarios coa nosa xente que vive morrendo a cotío nas costeiras ou no traballo do mar, e coa a intelectualidade ou co traballo honrado do sector servizos.

Se son sincero sinto mágoa dunha igrexa actual tan fóra do mundo e da humanidade.

Hai unha cantiga:“Todos xuntos, xuntos todos, na mesma lingua, no mesmo chan”. Dixo Castelao: Vinde todos traballar á obra. Hai sitio para todos. Non sobra ninguén. Nin os féridos e duros. Entre todos imos facendo posíbel a redenzón da boa nazón de Breogán. Todos merecemos outra oportunidade.

Grazas, Alfonso Blanco Torrado, Veciño necesario da comarca. E a Xermolos.

Reflexión no Día das Letras Galegas 2013

XAQUÍN CAMPO FREIRE.- FONTE DA CRUZ, 11-05-2013.

 

O desmantelamento activo ou mesmo pasivo, por acción, comisión ou omisión dunha lingua e dunha cultura é un claro atentado e un delito de lesa humanidade contra do patrimonio máis nidio do que unha comunidade humana foi construíndo co seu pobo ao longo dos séculos como algo que sae do máis profundo do seu ser comunal de pobo diferenciado e que mellor o representa.

É a expresión oral do máis entrañábel de si mesmo, do seu sentir, pensar e sufrir. É a súa historia. As súas alegrías, trunfos e esperanzas pasan pola súa fala. Tamén as súas dores ou mesmo os fracasos teñen verbalización sanante e sanadora no seu idioma, na súa lingua e na súa cultura. Por ela ten un posto no mundo e ábrese ao diálogo amigábel e construtivo con todo o universo.

Matar unha lingua é matarlle a alma aos seus falantes, aínda que sómente sexan dous. Privar a un matrimonio, poño por caso, de expresárense no de seu, no da súa casa, é afogalos. Canto máis se falamos de pobos enteiros esmagados por outros prepotentes e abusóns. Iso ten de estar penado xuridicamente no concerto internacional das nacións civilizadas.

Se eu saio á rúa berrando que vou destruír a catedral de Santiago ou vou apedrar a Torre de Hércules moi axiña a policía se fai cargo de min e me pon, con razón, á disposición da xustiza. Non digamos xa nada da muralla romana de Lugo.

Don Manuel, o famoso electricista, gardou por un ano e conservou en perfecto estado o Códice Calixtino e fixo por el o que moi poucos outros fixeron: Deulle sona internacional e por el soubo moita xente que tiñamos un auténtico tesouro. E aí está perfectamente entregado outra vez de novo sen ningún dano. Non aplaudo os métodos.

Cando unha lingua ou unha cultura se deturpan, se menosprezan, se aldraxan, se destrúen, xa nunca máis serán a expresión secular desa comunidade. Ficará, tal vez, coma os dinosauros nos museos que case ninguén ve. E ao final serán destruídos porque custa moito conservar un só fósil e non se lle ve utilidade real. Unha cultura, unha lingua, o patrimonio cultural se se destrúe desaparece e morre de vez.

Unha lingua viva nunca lle estorba a outra. Pola contra, potencia a aprendizaxe de moitas outras. Ninguén ataca ao castelán. Dicir iso é de paifocos ou malvados. Como imos desprezar unha lingua de cultura universal que xa posuímos e tamén é nosa?

Atacar ao galego é pecharnos á apertura aos máis dos douscentos millóns de persoas aos que pertencemos, coas súas variantes: a lusofonía. Sería sermos paifocos. E ademais, é o noso!

Eu non lle perdoo ao Sr. Feijoo o ataque, o menosprezo, as aldraxes e deslexitimizazón da nosa lingua e cultura. Os seus complexos radicais son problema das súas patoloxías persoais. Porén a deconstrución e o dano causado son xa irreparábeis. Por iso o perdón é inútil. É duro o roubo económico da crise, mas volveremos a novos ciclos económicos aínda deixando moitas vítimas inocentes detrás.

Pero a morte da cultura e da lingua xa non volverían endexamais a unha verdadeira reciclaxe. Xa sería outra cousa, outro pobo, outra xente, outra civilización.

Unha cousa degradada polos propios ninguén a quere. Queimar libros á millentas, prohibir o ensino nas escolas, ameazar profesores, penalizar e burlarse dos falantes, derrogar leis lexitimadoras, etc., iso é de mediocres, malnacidos e mesmo de enfermos con graves desquilibrios de quen non están ben conformados coa súa comunidade á que pertencen. Neste caso, á Galiza.

O señor Jesús Vázquez , o señor Anxo Lorenzo e moitos políticos deberían responder perante a Xustiza con maiores motivos ca os do señor do Códice Calixtino. Ese só fixo conservalo, darlle fama e dicir que non estaba ben custodiado. E iso non é delito. Tal vez só unha temeridade. Repito que non concordo cos métodos.

Desperta do teu sono, Fogar de Breogán!

Para todas as nais botadas fora dese día

XAQUÍN CAMPO FREIRE. MANDIÁ, 02-05-2013.

 

Os meirandes parabéns para toda muller que é nai, que poida selo ou mesmo para aquela que nunca o será. Polo feito de seres muller, (vitalidade, di de ti a Biblia), todos os nosos respectos e felicitacións.

Se de verdade es feliz, se te sentes respectada persoal, familiar e socialmente, se tes saúde e sanidade, se tes garderías e escolas, se che deixan falarlle aos teus nenos e nenas no teu falar, sen complexos, sen vergoñas, sen imposicións de persoeiros estirados e “harmónicos”, se che deixan traballar e ter economía propia, … , daquela, para ti, muller, nai, todos os meus mellores parabéns e os de toda a humanidade.

Mas, non nos trabuquemos. Ser nai non implica que neste día, por si só, xa sexas feliz. Tes dereito a selo todos os días do ano. Porén a realidade é ben diversa e o día da nai ten de ser moi outra cousa e para outra causa.

Desde hai unha tempada grande fóronse multiplicando os días e xornadas de loita internacionais para sensibilizar á humanidade por algo de xustiza que está a ser esquecido ou mesmo vulnerado. E así temos días da paz, das migracións, da non violencia, da diversidade cultural, para o desenvolvemento, día mundial do medio ambiente, contra a desertización e a seca, a prol da diversidade biolóxica e preservación da capa de ozono.

Ás veces faise por algo que debe ser promovido e con esas campañas propíciase un cambio para a solidariedade e a loita dunha conciencia social común arredor de causas necesarias: alimentación, dereitos humanos, mundo rural, mundo obreiro, mundo do mar, poboacións indíxenas, da solidariedade, da alfabetización, refuxiados, nenos e vítimas inocentes de agresións, vítimas das torturas, doazón de sangue, responsabilidade no tránsito viario, defensa das poboacións, do mar. Día do neno, dos docentes, da xuventude, persoas da terceira idade, a non violencia, a saúde mental e os doentes mentais, redución dos desastres naturais, dos voluntariados, a saúde, a auga, o traballo, a seguridade e saúde no traballo, a protección dos animais.

Outros motivos poden seren para a erradicación de fallos, defectos ou incluso crimes que fican impunes. A fame, a discriminación racial, abolición da escravitude e da escravitude infantil, o tráfico de drogas, de persoas, a erradicación da pobreza e das prostitucións, a corrupción, para quitar das nosas vidas e prácticas diarias individuais e comunitarias mentalidades comúns que escravizan e fan dano. Erradicación da violencia contra da muller. Dia internacional da tolerancia. Solidariedade co pobo palestino. Causas de humanitarismo: a lepra, o cancro, a tuberculose, a diabete, a SIDA, enfermidades raras. Día mundial da xustiza social e da muller traballadora.

E hai días de celebración por causas culturais ou de identidade persoal e social, de pobos ou comunidades: Días de Europa, de África, de América, de Asia, de Oceanía, das Nacións Unidas e da conservación dos Polos. Día internacional da lingua materna, Letras galegas e día da Galiza, das telecomunicacións, dos museos, da música, da poesía, do teatro, da danza, do libro, do libro infantil, da TV, dos correos, do turismo, da liberdade da imprenta, da aviación civil, da Cruz Vermella,

Pero tamén hai días que son coma uns transxénicos ou sucedáneos desnaturalizados que nacen viciados xa na orixe. Coma quen di, comida “basusra”. Olla isto: «A auga non é un dereito; debería ter un valor de mercado e ser privatizada». “Ao presidente da multinacional Nestlé, o austríaco Peter Brabeck-Letmathe, atribúeselle esa durísima frase.“Reclamou un encarecemento do produto, en contra do actual abaratamento, para acabar co seu «malgasto» Tamén tivo palabras para os críticos coa súa postura aos que respondeu de antemán cualificándoos de «extremistas»”.(Galiciaé.- LV.-23/04/2013).

 

Nestlé, o Corte Inglés e o gran comercio en xeral crearon o día da nai, do pai, dos namorados, dos avós e mesmo desnaturalizaron o contido do Nadal e Papá Noël ou dos nosos populares Reis Magos. Eu non me apunto a estes días da nai. A maioría das nais que eu coñezo non están dentro da causa que eu defendo cando falo do auténtico día da nai. Eu non quero que ningún comercio me veña meter polos ollos as flores que lle poida levar á miña nai xa defunta.

Non. Non podo, non quero, non me vou sumar a ese día da nai mentireiro e insultante do que se fan eco os que nos gobernan. Con millóns de parados e famentos no mundo. Millóns morrendo de sede. Con fillos botados fóra da educación pública, gratuíta e de calidade e do sistema sanitario igualitario, mentres á par eses potentados queiman libros e prohiben falar a lingua materna con imposición persecutoria neste sistema podre. Deses políticos que nos gobernan, deses grandes trust comerciais que ata queren privatizar a auga, deses diversos grupos relixiosos que nos propagandean con medallas e nos impoñen días de non se sabe que, nin para que finalidades, deses e dos días que eles nos fan celebrar desconfío coma do lume incendiario. Paradoxalmente Nestlé véndenos logo leites maternizados e augas embotelladas.

 

Certo que temos de celebrar ás nais, reclamando xustiza e respecto, facendo posíbel que a súa maternidade sexa unha felicidade cada día do ano en todas e cada unha das mulleres, en todas e cada unha das culturas. E mesmo por iso, para ti, nai de familia que estás dando a vida e morrendo cada día, para ti toda a miña solidariedade, cos mellores parabéns e todas as bendicións do mundo. Si. Recolle a flor máis fermosa e o bico máis agradecido. E se es crente, tamén a miña oración. Defenderei sempre os teus dereitos e os dos teus nenos. Non quero ver máis nais morrendo nas pateras ou de fame. “Sen xustiza non hai igualdade. E sen igualdade non hai xustiza”. (Mans Unidas 2013).

Ofelia Díaz Piñeiros / Narón

XAQUÍN CAMPO FREIRE.- 20-04-2013.

 

Eu estaba recén chegado a Piñeiros, a esta nosa Parroquia, que comezabamos caladiñamente entre todos en xuño do 1968. Só na catequese, entre miudiños e adolescentes, eran perto de 200 en total. Sería xa polo Nadal. Aínda hoxe non sei por que aquel neno miudiño se me achegou sorrindo e me dixo moi en segredo:“Tere é venezolana porque naceu en Uruguai”. Eu fiquei coa copla. Desde ese día xa non esquecín a cara daquela rapaciña, que nacera fóra, e que escasamente tería cinco anos.

Continúa leyendo Ofelia Díaz Piñeiros / Narón