Como me doe a alma: Estou chorando por unha muller

XAQUÍN CAMPO FREIRE. MANDIÁ, 06-03-2018

Si. Dóeme a alma. Podía ser miña bisneta. Recorrín os cen kilómetros de Teixeiro a Ferrol nun continuo salouco. E estou escribindo e chorando. Que triste morrer no cárcere. “Ninguén a quería e decidiu acabar”, dixo con moita pena unha compañeira.

E porén foi ela quen hai un mes consolou ao seu compañeiro no desamparo cando lle chegou a noticia de que había tres días que un irmán del finara nunha estrada de Madrid.

“La cárcel, la fábrica del llanto y el telar de las lágrimas”. Maldigo a cantos se lles enche a boca dicindo “Que apodrezan no cárcere”. Política de baixa taberna ou mesmo de alta alcurnia, mentres non lles toque a eles. Nunca entraches nese lugar. Pois non fales. E non me refiro ao edificio. Estou a falar da soidade.

Continúa leyendo Como me doe a alma: Estou chorando por unha muller

O Sr Presidente do Parlamento invita á Igrexa a incentivar o galego

XAQUÍN CAMPO FREIRE, FONTE DA CRUZ. NARÓN. 07-02-2018

«El presidente del Parlamento de Galicia, Miguel Ángel Santalices, ha destacado la labor del eclesiástico orensano Manuel Vidal a favor del gallego al tiempo que ha invitado a la Iglesia a “seguir incentivando el uso de la lengua gallega en la liturgia” como “espacio también de cultura y de normalización”. Vidal tuvo un “papel destacado” en las Imandades da Fala en Compostela (1916) y fue uno de los firmantes del manifiesto a favor del Estatuto de Autonomía de Galicia en 1932 Finalmente, ha destacado su carácter “comprometido con la lengua y con la cultura de Galicia».

(FONTE: RELIGIÓN DIGITAL, Redacción, 06 de febrero de 2018 a las 09:17.- http://www.periodistadigital.com/religion/).

Continúa leyendo O Sr Presidente do Parlamento invita á Igrexa a incentivar o galego

“Outro Referendum”

Mandiá / SOBRE MIN TAMÉN PESA NOVA CONVOCATORIA DADO O FRACASO «OUTRO REFERENDUM»

GALICIA DIGITAL, lunes, 16 de junio de 2014.

«Velaquí un anaco de humor do noso colaborador Xaquín Campo Freire, Xaquín de Roca (que por se alguén non o sabe é crego en exercizo), que ven precedido do seguinte “introito»:

https://drive.google.com/file/d/0B8LnpoSCz8ziWGZMWXFVVWxFUDVuWVE4SGo4dXVCU292bGR3/view?usp=sharing

«Pola plenitude de facultades que me concede actualmente a constitución (estoume a referefirir á miña CONSTITUCIÓN, persoal e física), convoco asemblea democrática para decidirmos entre todos o futuro no que afecta á miña etapa sucesoria, non lonxana, xa que acabo de cumprir 77 anos.

Por tanto, cantos se consideren coas condicións debidamente requiridas por un pobo libre, ceibe e soberano, poden optar, en 1ª convocatoria, ao exercicio que tal servizo esixa nas próximas xeiras. A tarefa é dura. Porén vale a pena optar.

O meu reino non é deste tinglado, nin deste sistema, nin é deste mundillo.

Polo tanto, proclamo aberto o proceso, con opcións para homes e mulleres, en réxime igualitario e sen ningunha preferencia, salvo a de mellor servir.

Eu xa vivín outro OUTRO REFERENDUM HISTÓRICO: “CATÓLICO: EN EL REFERENDUM, VOTA SI (ANO 1947: Lembro ben aquela propaganda).

Acabo de cumprir 77 anos de idade. Un máis do que o rei.
E xa que andamos en época de cambios, “realmente” fundamentais, eu tamén me vexo na obriga de abrir un novo proceso sucesorio, constituínte e democrático.

Por tanto: Despois de cincuenta e un anos de Párroco declárome suficientemente amortizado e poño o meu posto á libre disposición.

Por iso convoco formalmente un referendum á Sé Parroquial.

 

Dado en Mandiá-Ferrol, a 06-06-2014.

 

(E el haberá moitas opcións que pugnen polo meu posto? Aceptarán todos ao meu sucesor? Haberá quen?

Un saúdo con saúde, con humor e agarimoso.

Xaquín Campo Freire. ‘Xaquín de Roca’.

 

Dado tamén no PRINCIPADO de ROCA e SEÑORÍO DE FONTREXE».

 

(Publicado en GALICIA DIGITAL o 06-06-2014).

 

 

NOTA ACTUALIZADA:

Agora xa teño oitenta anos. Aquel referendum non chegou a celebrarse por falta de quorum. Tampouco ninguén apareceu para tomar a miña sucesión e sigo onde estaba.

Por agora non me fixo falta irme en aplicación do 155. No futuro, xa Rajoy dirá. Supoño que me sustituirá a Señora Santamaría, con nome de santa e filla de general.

Cando lle dixeron á miña prima. “Tes un mozo moi feo”, respostou: “Como bombillas Philips: mejores no hay”.

A vida éche así! Que lle imos facer.

 

 

San Xiao de Roca e a muller de pedra de Víctor Corral Castro

XAQUÍN CAMPO FREIRE. XAQUÍN DE ROCA. 11-11-2017.

No ano 1999 tiven a sorte e a honra de participar nos “ENCONTROS DA TERRA CHÁ”, no Sant’Alberte de Parga. Alí agradecín publicamente ao artista Víctor Corral Castro, de Baamonde, un agasallo inmenso que nos fixo aos de Roca: A estatua da “MULLER DE PEDRA”, como lle din comunmente.

Recupero o texto daquela miña intervención para que fique memoria dela en Galicia Dixital e logo xa se divulgará polo Google ou outros buscadores da internet. Porque é un dato histórico para conservar na memoria colectiva. Graciñas, outra vez, amigo Víctor Corral.

Sempre teu, Xaquín de Roca.

ENCONTROS NA TERRA CHÁ: VÍCTOR CORRAL CASTRO.

XAQUÍN CAMPO FREIRE 19.06. 1999.

Bo día, amigos, aquí nesta fermosa paraxe de Sant’Albertea e A Pastoriza.

Antes nada, felicitar ao noso ínclito cura e amigo D. Alfonso Blanco Torrado e colaboradores por este milagre dos Encontros e por tantísimas outras cousas.

Os povos e as persoas identificámonos pola natureza, pola fala, pola cultura, polas tradicións, polas obras de arte, etc. Iso que chamamos as “señas” ou trazos de identidade.

Eu nacín en Portodola, ao outro lado deste río, nesa pequena parroquia de S. Xiao de Roca. E a miña crianza foi por estes prados do Santo Alberte. Nesta Pastoriza de Díaz Castro, porque como di el: “o tempo vai de Parga á Pastoriza”.

Nós, en Roca, temos: O Penedo do Castelo, os ríos de Burreiros e o de Fontrexe, o de Fonte Malle e o de A perdiz. O río Roca, e desde as Xuntas, o río Parga. A vía do tren. A igrexiña da parroquia e metade desta fermosa Ponte de S. Alberte. Tamén temos a N.VI e agora a Auto-Vía. Temos muíños: O de Chispa ou de Ación e os Muíños Novos, de parceiros, na Travanca, … e pouco máis.

Acábannos de roubar a ponte de Fontrexe, na antiga Nacional VI, e o Marco da Legua, co gallo desa autovía.

Pero un día, sen mérito algún da nosa parte, un artista xenial agasallounos coa “MULLER DE PEDRA”, como lle din por aquí.

Coma se de sempre nacese naturalmente da rocha desa mesma pedra, alí a plantaches ti entre as dúas variantes da N-VI por un lado, (km. 541 da de antes e 532 da de agora), e a vía do tren o río Parga polo outro.

Xusto aí, está ese monumento á muller galega, esa augadora servizal que lles indica aos romeiros de Compostela que lles vale a pena pasaren o río pola Ponte oxival e repousaren un chisco na Fonte do Santo, a fonte do Sant’Alberte.

E xa de paso coñecen o Santuario e lle rezan unha Salve á Nosa Señora da Pastoriza como fixo o noso poeta Xosé María Díaz Castro, cando anos despois da guerra incivil se achegou aquí de romeiro.

Pois de aí somos nós! De Roca. Que fachenda, non si?

Cando na TV, co gallo da volta ciclista a España, vemos esa obra de arte, os que hoxe lonxe vivimos, con que oufanía dicimos: Olla! Ves aquela estatua na estrada?. De aí son eu e a miña xente! De aí somos nós!

Esa muller de pedra, querida e estimada, representa para nós a laboriosidade, o traballo honrado, e tamén os soños, as fantasías, os proxectos vitais, e … millenta de ilusións máis. Ás veces bágoas.

Ela xa é a nosa estatua. Cando chegamos ou saímos aí está ela recibíndonos ou desexándonos sorte ao partirmos. Ela está xa nas nosas propias utopías. A nosa Estatua da Liberdade!

No nome dos de Roca e dos de San Breixo, dos do Concello de Guitiriz, dos camiñantes e guiandeiros da N.VI, dos romeiros de Compostela, …, de todos, eu quero expresarche hoxe, amigo Víctor Corral, un sentimento grande que teño desde que aí nos deixaches ese agasallo: Grazas de todo corazón.

Oxalá que nunca unha radial, nunha escura noite pecha, nola veña serrar de raíz como está a pasar cos Cruceiros da nosa Terra. Como pasou co cruceiro da Perdiz e co de S. Alberte. Daquela, si que ficariamos con algo moi íntimo absolutamente roubado.

O camiño de Roca e os camiños da vida para nós xa non serían igual. Faltaría ela.

Amigo Víctor, por toda a túa obra de arte, tan ampla e valiosa, grazas.

Pero, pola Muller de Pedra, en Roca, un agradecemento infindo, porque nos define. Porque por ela chégase ás nosas casas. Porque está nos nosos trazos de identidade, nas nosas señas, no noso escudo. Porque foi unha idea e un agasallo absolutamente gratuíto e teu.

E, por ela, ti xa es da nosa familia colectiva, aínda que por sangue tamén tés vencellos de moi vello coa nosa parroquia de Roca, porque polos de Ribado de Quintán e outros máis, ti coma ese río e esa Ponte de Sant’Alberte, ti tamén es metade de nós.

Grazas, querido artista. Sempre teu,

Sdo. Xoaquín Campo Freire, de Xaquín de Roca. Guitiriz. (Lugo).