Mediación y reconciliación son posibles

V Encuentro de Pastoral Penitenciaria Interdiocesano de Galicia /  7 de octubre

¿Dónde está tu hermano…?

Casa de ejercicios espirituales / Diocesana de Santiago de Compostela

Planificación de la jornada

10:00.- Entrega de material

10:15.- Oración y presentación / Excmo. Alfonso Carrasco Rouco, Obispo de Lugo

10:30.-“Víctima y agresor: caminos de reconciliación en la Biblia” / José Antonio Castro Lodeiro. Profesor de Biblia del ITC

11:15.- Descanso-Café

12:00.-

13:30.- Dialogo abierto con el ponente

14:00.- Comida

16:30.- Mesa Redonda / Alfonso Losada Suarez

18:00.- Clausura

Lugar de celebración: Casa de ejercicios espirituales Diocesana de Santiago de Compostela

Avda. de las Ciencias s/n / 15705 Santiago de Compostela

 Dirigido a: La jornada está abierta a la participación de todos quienes se muestren interesados por conocer la realidad de la Pastoral Penitenciaria, y quieran profundizar sobre este tema.

 Coste de la jornada / 5 € por asistencia / 20 € por asistencia y comida

Fecha limite de inscripción: 25 de septiembre
Si estas interesado en asistir, o necesitas que te ampliemos la información te puedes poner en contacto con nosotros en:

Pastoral Penitenciaria

Diócesis de Lugo

José Río Ramilo / Pl. Santa María s/n. 27001. Lugo.

Telf.: 618568408. Email: jrmil@hotmail.com

Diócesis de Mondoñedo Ferrol

Xaquin Campo Freire / Telf.: 629150522. Email: xaquinderoca@mundo-r.com

Pastoral Penitenciaria Diócesis de Ourense

Manuel Pérez González / Telf.: 660748520 Email: manpergo@yahoo.es

Pastoral Penitenciaria Diócesis de Santiago

Juan González-Redondo Neira / Telf.: 6427120228. Email: jugorene@hotmail.com

Pastoral Penitenciaria Diócesis de Tuy-Vigo

Isaac de la Vega / Telf.. 678913242 Email: iva@mundo-r.com

Mandiá 2017: En feminino e plural

XAQUÍN CAMPO FREIRE. SEÑORÍO DE MANDIÁ-FERROL, 01-07-2017.

A festa da padroeira ou patrón dunha parroquia da Galiza dános a oportunidade para traer á memoria o percorrido persoal e comunitario deste último ano. Por sorte para todos estamos en plena eclosión do avance da muller no mundo. Entre nós, este ano, queremos facelo así: MANDIÁ, EN FEMININO E PLURAL. Por iso cómpre, a xeito de canto épico, proclamarvos os nosos pequenos grandes trunfos dos que estamos gozosos. É un bo intre para encher de vida a nosa celebración festiva. Velaquí algúns paradigmas:

1º.- SANTA UXÍA.
O nome de “EUGHENÍA” vén do grego e significa : “a ben nacida” ou “nobreza de nacemento”. Santa Uxía de Alexandría, (s. III.), era filla dun senador romano. A santa trasladouse coa familia a Roma onde finou na cadea, degolada pola espada dun verdugo. Uxía é unha das santas antigas no culto hispánico, (quizais do século VIII). Isto é indicativo de que a nosa parroquia de Mandiá é das máis primitivas e antigas da Galiza, onde hai outras nove parroquias con esta titular como padroeira. Nós temos á fronte un egrexio exemplo dunha dona que se rebelou contra do abuso, da violencia e da violación. Tivo fe en Deus e en si mesma. Creou obras de solidariedade e promoción humana en Exipto e na Roma imperial. Coma moitas das nosas irmás de hogano, despois de moita loita e persecución, foi martirizada. Pero a súa causa non esmoreceu e nós seguimos esta memoria histórica reivindicativa.Temos nela unha tradición máis que milenaria. É ben posíbel que en Mandiá polo século VIII ou IX na Villa Mandillanis (Mandiá hoxe para nós) xa ela tivese unha capeliña. Desde aquela, Santa Uxía, mártir romana do século III, deunos nome colectivo e presidiunos. E, desde aquela, cada ano, aquí estamos con fachenda.

Continúa leyendo Mandiá 2017: En feminino e plural

Noraboa e parabéns

XAQUÍN CAMPO FREIRE. MANDIÁ-FERROL, 30-08-2017
Cando nunha familia se producen novas ben gozosas teñen de ser celebradas e mesmo anunciadas.
Como agosto é tempo de dispersión agardei polo retorno á vida normal no setembro para dar as noraboas e os parabéns.

NORABOA POR QUE?
A Pastoral Penitenciaria acaba de entrar oficialmente no organigrama da Pastoral Diocesana que vertebra e coordina as diversas especificacións da atención evanxélica nas distintas necesidades do pobo de Deus e mesmo tenta de axudar a dar repostas aos problemas da cidadanía.

Continúa leyendo Noraboa e parabéns

“TEÑEN A MESMA PATOLOXÍA QUE OS SEUS AVÓS”

XAQUÍN CAMPO FREIRE. 07-08-2017
“Jaime Alonso, portavoz de la Fundación Nacional Francisco Franco, alimentó ayer la polémica en una entrevista en La Sexta”. “Alonso humilló a las víctimas del dictador al destacar de él que «su grandeza es que 40 años después, estos señores [en referencia a los críticos con la situación del pazo de Meirás] tienen la misma patología que sus abuelos y tatarabuelos y no han sido capaces de superar la frustración que Franco y el franquismo les ha provocado». Ata aquí a cita textual. (MARIO BERAMENDI. A CORUÑA / LA VOZ SANTIAGO / LA VOZ 04/08/2017 07:16 H)”.
Sr. Feijoo, se eu dixese esa frase en relación a persoeiros que a vostede e á súa ideoloxía lles doen, xa me terían encausado. Non. Non vou pór exemplos, por si acaso.
Por que non fai ou non o fan o mesmo neste caso cos que profiren frases coma a seguinte?: “Os críticos coa cesión do Pazo aos franquistas, teñen a mesma patoloxía que os seus avós”.
Eses avós citados aínda están nos foxos, nas cunetas e no monte. Si. Xa sei. Cousas da “patoloxía”, din algúns. “O señor alcalde de Baralla, Manuel González, ante a petición de exhumar unha fosa común, afirmou que as vítimas “algo farían” e que o merecían”. (GaliciaÉ, mércores 19 de Agosto de 2015).
Eu coñezo un deses trasavós que o alcanzou “a patoloxía”. Un deses “que o merecían”. Sei onde está soterrado e non facilitan que sexa rehabilitado o seu nome. O motivo foi que cando volvía do permiso militar xa fusilaran varios compañeiros do mesmo barco e aconselláronlle que desaparecese ata que se aclarase o “golpe”. E axiña se aclarou: Tivo de andar fuxido e escapado e morreu de neumonía no monte e houbo que darlle terra alí mesmo, en segredo, porque de non ser así os que lle deran de comer ou de vestir no frío do inverno tamén ían para o foxo pola “patoloxía”.
Que se pretende? Que os netos que “padecen (padecemos) as mesmas “patoloxías” sexan curados coas mesmas medicinas das “cunetas” que aplicou o señor que recibíu o agasallo do Pazo e o sistema por el instaurado? Isto non é apoloxía do terrorismo?
Declaran vostedes: “A Xunta non é competente, non ten competencias”. Que nos queren aclarar? Que vostedes son incompetentes? Ou é que aínda hai outros motivos que non queren dicir? Moita xente coa lingua pequena ten outra opinión moi distinta.
Por veces dinnos algúns deses ben situados desde sempre: “Non levantemos vellas feridas”. E é verdade. Non se levanta nadiña. Por non levantar nin se levantan os mortos oprobiados dos foxos daquela crueldade. Os mortos seguen a berrar coas feridas da honorabilidade e a honradez que seguen abertas e claman moi forte no silencio contra da inxustiza esmagadora da vida que continúa máis alá da morte.
Por iso non descansan en paz. Por iso falo eu hoxe. Por que teñen que estar no monte? Por que os nenos noviños, de oito anos, xa saben e din aínda hoxe: “aquí hai un home soterrado”. Tanto non se levanta nada que en moito tempo non se lle puido nin dicir unha misa: “Era roxo”. E a súa familia, que xa case non a ten, esqueceu o seu nome. Tivo de afogalo.
Pero a veciñanza non temos a conciencia acougada. Esta nosa é “a mesma patoloxía que a dos avós” (aos nosos me refiro), señor Feijoo. Entón eu teño esa mesma patoloxía. E non quero que ese señor Alonso desa Fundación, que xestiona o Pazo de Meirás, ese que opina e diagnostica así con toda seguridade, me chegue a aplicar a mesma medida sandadora e curativa que sandou de vez aos nosos avós. Non quero finar nun foxo oculto e silenciado, sen nome, sen honra, sen poder ser recoñecido polo meu pobo, pola miña veciñanza, pola familia, etc.
O meu nome ten tanta honorabilidade coma o de calquera para poder ser pronunciado na historia. E non teño ningunha “patoloxía” malvada, nin persoal nin herdada. Non teño apelidos compostos, nin importantes, nin falta que me fan. Pero eu non levei a ninguén a estar soterrado no monte onde pacen as ovellas que son máis respectuosas e misericordes do que nós.
Por outra parte, nós fomos forzados a “colaborar voluntariamente” para agasallar a ese “salvador” con esa “pequena e insignificante cousa”: o Pazo da Pardo Bazán.
Sr. Feijoo, vostede é novo. Quero supor que ese sistema, a vostede, nunca lle fixo dano. Sexa vostede feliz.
Pero na súa nómina actual vai que non veñan de novo facer dano a un pobo do que vostede parece ser o caporal democrático e a que ten de defender.
Moitos panos quentes con quen ofende e man dura cos de sempre: co pobo humilde.
Con todo respecto, Sr. Presidente e Señorías da Xunta de Galicia, Sra Valadora do Pobo, pero cunha dor inmensa.

PARROQUIA DE SANTA UXÍA DE MANDIÁ – FERROL

Amigos e amigas: Saudiños e saúde para todos e todas.
Somos igrexa. O noso estilo é: falar, consultar, decidir entre todos, tomar acordos, respectar as discrepancias, integrar as achegas e suxestións de cadaquén, por moi distintas ou pequeniñas que sexan. Se alguén opina diferente é porque ve algo distinto e iso sempre enriquece a visión da maioría. É ben escoitar e atender.
Temos o noso templo ben coidado. Así o deixamos hai xa dezaoito anos. Pero agora necesita novamente unha reparación que se presenta grande e extensa.
Por iso vos vai chegar a invitación que vedes a continuación e que desexariamos, que se podedes, a atendades coma sempre: vindo á asemblea o día 06-08-2017, ás 11:30, na igrexa parroquial.

* MANDIÁ ASEMBLEA PARROQUIAL *
LUGAR: IGREXA PARROQUIAL. DÍA 06-08-217.
ÁS 11:00 EN 1ª CONVOCATORIA. ÁS 11:30, en 2ª.

Queridos parroquianos de Santa Uxía de Mandiá – Ferrol.
Vai para 18 anos que pintamos a nosa Igrexa parroquial, pintamos por dentro, renovamos  tellado e cañeiras, etc. Fixémolo entre todos e en boa harmonía. E ficou a xeito aquel traballo feito.
Aquelas persoas, moitas delas, xa finaron. Outras van maiores. Grazas a todos. Canta gratitude vos debemos!
Agora precisamos volver a baixar as mans polo noso templo se é que o queremos seguir conservando. De non ser así, se o imos deixando, logo será peor. Precisamos coidalo.
O Consello Parroquial e o Párroco, coma sempre, desexariamos aconsellarnos con todos vós:  que hai que facer, como é mellor, etc.  Hai varias posibilidades: facelo todo dunha vez, en varias etapas, contratar, facelo entre nós, etc.
Non. Non é para pedirvos cartos. É para falar e decidir.
Por iso agradeceriamos a vosa presenza ese día. Será unha asemblea informativa, de media hora, na que axudedes a pensar e decidir. É unha obra de todos e cremos que debemos falalo entre todos. Sempre é mellor falar antes. Esperamos que, se podedes, nos acompañedes para informarmos de todo e  logo decidirmos.
Recibide un saúdo afectuoso de todo o Consello Parroquial e todo o respecto e consideración do voso Párroco,

Xaquín Campo Freire

Nunca ninguén me tratou tan mal

XAQUÍN CAMPO FREIRE. FONTE DA CRUZ. 15-07-2017.

Hai anos tiven a oportunidade de achegarme seriamente á situación de soidade, desamparo e mesmo desprezo social das viúvas e viúvos, incluso con referencia moi especial á nosa Galiza.

Eu vivín iso en primeira persoa desde experiencia da difícil camiñada dun orfo a quen lle faltou unha das dúas principais figuras do apego no corazón da infancia: a morte da nai.

Pero nunca nos faltou o amor por parte do noso pai nin houbo ningún deterioro espiritual e afectivo na presenza amorosa, eminentemente digna, da nosa nai. Todo o contrario. Había moita dor na casa e mesmo falta de “xeito” nos coidados da vestimenta. O noso pai nunca soubera que facer cos vestidos das nenas ou como adaptase ás medras do fillo. Pero endexamais houbo medo, ameazas, descrédito, etc.

Continúa leyendo Nunca ninguén me tratou tan mal

O tempo do preso é tempo de Deus

XAQUÍN CAMPO FREIRE, 29-06-2017.
Hai xa anos que por primeira vez vin esta frase. Recordo perfectamente o lugar e a hora. Incluso a cadeira e a mesa. Tiña febre. Foi en Madrid. Impactoume fondamente. E logo seguían outros subliñados: “Tampouco escapa ao señorío de Deus o tempo da reclusión”. “Incluso o tempo transcorrido no cárcere é tempo de Deus e, como tal, ten de ser vivido”. “É tempo da persoa”. “Tempo no que cada quen é ‘un mesmo’ diante de Deus, á súa imaxe e semellanza”. “Os poderes públicos poñen entre paréntese, por períodos máis ou menos longos, (seguindo as leis), a liberdade persoal do ser humano”. “Pero eles non son donos nin señores do tempo do preso”. “A condición carceraria ten o risco de despersonalizar ao individuo, privándoo de tantas posibilidades de expresarse a si mesmo publicamente. Porén temos de recordar que diante de Deus non é así: o tempo é «tempo da persoa» para progresar no descubrimento gradual da verdade sobre si mesmo, cara á salvación integral”. “Cada un está chamado a sincronizar o tempo do propio corazón, único e irrepetíbel, co tempo do corazón misericordioso de Deus”. (Mensaxe xubilar do ano 2000. Xoán Paulo II)

Continúa leyendo O tempo do preso é tempo de Deus