Nunca ninguén me tratou tan mal

XAQUÍN CAMPO FREIRE. FONTE DA CRUZ. 15-07-2017.

Hai anos tiven a oportunidade de achegarme seriamente á situación de soidade, desamparo e mesmo desprezo social das viúvas e viúvos, incluso con referencia moi especial á nosa Galiza.

Eu vivín iso en primeira persoa desde experiencia da difícil camiñada dun orfo a quen lle faltou unha das dúas principais figuras do apego no corazón da infancia: a morte da nai.

Pero nunca nos faltou o amor por parte do noso pai nin houbo ningún deterioro espiritual e afectivo na presenza amorosa, eminentemente digna, da nosa nai. Todo o contrario. Había moita dor na casa e mesmo falta de “xeito” nos coidados da vestimenta. O noso pai nunca soubera que facer cos vestidos das nenas ou como adaptase ás medras do fillo. Pero endexamais houbo medo, ameazas, descrédito, etc.

Continúa leyendo Nunca ninguén me tratou tan mal

O tempo do preso é tempo de Deus

XAQUÍN CAMPO FREIRE, 29-06-2017.
Hai xa anos que por primeira vez vin esta frase. Recordo perfectamente o lugar e a hora. Incluso a cadeira e a mesa. Tiña febre. Foi en Madrid. Impactoume fondamente. E logo seguían outros subliñados: “Tampouco escapa ao señorío de Deus o tempo da reclusión”. “Incluso o tempo transcorrido no cárcere é tempo de Deus e, como tal, ten de ser vivido”. “É tempo da persoa”. “Tempo no que cada quen é ‘un mesmo’ diante de Deus, á súa imaxe e semellanza”. “Os poderes públicos poñen entre paréntese, por períodos máis ou menos longos, (seguindo as leis), a liberdade persoal do ser humano”. “Pero eles non son donos nin señores do tempo do preso”. “A condición carceraria ten o risco de despersonalizar ao individuo, privándoo de tantas posibilidades de expresarse a si mesmo publicamente. Porén temos de recordar que diante de Deus non é así: o tempo é «tempo da persoa» para progresar no descubrimento gradual da verdade sobre si mesmo, cara á salvación integral”. “Cada un está chamado a sincronizar o tempo do propio corazón, único e irrepetíbel, co tempo do corazón misericordioso de Deus”. (Mensaxe xubilar do ano 2000. Xoán Paulo II)

Continúa leyendo O tempo do preso é tempo de Deus

Relatorio de gratitude en tres lances

XAQUÍN CAMPO FREIRE. PIÑEIROS E NARÓN,  10.05.2017.

Que gosto dá vervos de novo.

Como estades? Que tal a familia. Estás animado/a?

Eu gosto moito do teatro e dentro de min hai un gran pallaso. Por iso quero facer unha representación un pouco á miña maneira.

ACTO PRIMEIRO: GRAZAS.

“On ne voit bien qu’avec le coeur: O esencial é invisivel”. «E ningunha persoa maior chegará a comprender xamais que isto teña tanta importancia!”.

Mirando aos ollos de cada unha e cada un de vós, entro no voso corazón e aí vexo o esencial: a túa vida. Esa vida que compartimos xuntos en momentos ben intensos da nosa existencia común e comunitaria e por iso hoxe estamos aquí.

Para celebrarmos a vida. A vida de todos.

A vida vai coma un río e nel imos todos xuntos, regando, dando ledicia, frescura, agarimos e por veces hai perigos ou mesmo mortes compartidas. E ás veces, en soidade.

A vida é coma un tren. Facemos traxectos xuntos. Cada un ten a súas estacións de incorporación e tamén de baixada. Pero houbo un feito importante: compartir vagón, cafetería, corredor, sorpresas, pasaxes e paraxes, persoas e paisanaxes, falas e falares.

E seguimos, sen parar. Avanzamos na ruta con diferentes destinos e proxectos.

Pero coincidimos no traxecto. E tivemos unha relación sincera, emotiva, construtiva. Gratificante. Non estás contento/a de estamos xuntos outra vez? Eu, moito.

Porque hoxe vimos emocionados celebrar esa vida. A túa. A dos teus. A dos amigos. A dos que coincidimos no tren desa viaxe ou nas canles gozosas dese grande río. Por iso eu, hoxe,  novamente:  “Coma a un irmán che falo”.

Coma a un irmao e irmá che falo e dígoche:

Continúa leyendo Relatorio de gratitude en tres lances

San Xiao de Roca e a última restauración da Igrexa

XAQUÍN CAMPO FREIRE,. ROCA, 01-06-2017. (NO MEU 80º ANIVERSARIO).

DOCUMENTOS PARA A HISTORIA DA NOSA PARROQUIA DE SAN XIAO DE ROCA

1.- INTRODUCIÓN.- En maio de 2003 cumprín 66 anos. En xuño xubileime da miña profesión civil de ATS-DUE no Centro de Saúde-PAC de Fene, A Coruña. En setembro de 2003 funme a Roma por dous anos a estudar para facer unha licenciatura en Pastoral da Saúde coa finalidade de reciclar a miña formación para esa nova etapa que se denomina terceira idade. Eu desexaba dar un avance cualitativo na simbiose que viña facendo na miña misión de sacerdote e enfermeiro. Fixera ATS co gallo de atender aos xitanos asentados na parroquia de Piñeiros-Freixeiro da que eu era párroco desde os anos 1968-78. Non existía servizo público de saúde.

Por esta ausencia da terra tiven relación epistolar moi frecuente co meu sobriño Roberto Francisco, tamén enfermeiro, que vivía en Roca e era presidente da Comunidade veciñal de montes en man común. Iso fixo que el estivese á fronte liderando moi activamente tamén os problemas da parroquia como entidade sociolóxica. Unha das urxencias desta comunidade veciñal era a igrexa parroquial que se estaba a deteriorar en tel grao que se non se lle valía xa podía ir a ruína. Tamén houbo reforma e ampliación no cemiterio. Por ser eu nativo de Roca tamén me doe todo canto a esta veciñanza lle suceda.

Precisamente por estar lonxe produciuse entre nós os dous unha correspondencia regular por correo electrónico que conservo. Entre esas notas escritas está o relato do proceso de restauración da igrexa de Roca. Penso que, pasados xa trece anos, é interesante dar agora ao público este documento, eliminando previamente o que se refire a cousas familiares.
Continúa leyendo San Xiao de Roca e a última restauración da Igrexa

Xaquín Campo Freire cumpre oitenta anos

 

Narón, 08-05-2017.

Saúdos agarimosos, amigas e amigos:

Seguramente xa che chegou por algún medio a noticia de que no serán do día DIA DEZ DE XUÑO se vai celebrar un encontro de recoñecemento comunitario ao traballo e á persoa deste noso benquerido amigo Xaquín de Roca.

O comezo: ás cinco do serán na parroquia de PIÑEIROS- NARÓN. (Ao ladiño do Asilo-Residencia San José).

Ás seis no Auditorio Municipal, Praza de Galicia, (ao lado do Concello de Narón, Alto do Castaño), haberá un programa moi completo de actos con participación activa e presenza de xentes vindas de toda Galiza. Pensamos que vai valer moito a pena. A entrada é pública. Vai reservando a data na axenda.

Dentro duns días enviarase a todos o programa detallado con todas as intervencións e dando conta cumprida da publicación dun libro que xa  está a saír.

Con toda amizade. Nieves Espiñeira Medín

 

Colaboran: Concello de Narón, Galicia Digital, Asociación Xermolos, Irmandade Manuel María, Revista Irimia e Encrucillada e as varias parroquias nas que traballou.

Un ramo na vida dos nosos maiores

XAQUÍN CAMPO FREIRE, MANDIÁ, 02-05-2017

 

UN RAMO NOVO DE VIDA NA NOSA PARROQUIA DE MANDIÁ.

UNHA HOMENAXE AOS NOSOS ANCIÁNS E ANCIÁS.

DAQUELA RAPACES NOVOS.
HOXE HOMES E MULLERES VENERÁBEIS.
XA NO ALÉN, MOITOS DELES.
QUEREMOS CELEBRALOS A TODOS.

PÓR UN RAMO DE VIDA NA VIDA DOS NOSOS MAIORES.

 

  1. Estamos de centenario. 1917. Foron as aparicións da Nª Sª a Virxe María en Fátima a Lucia, Xacinta e Francisco en Leiría Portugal.
  2. A Fátima nós peregrinamos no 06-06-2013. E xa antes.
  3. Estivemos na misa e procesión dos enfermos e das candeas.
  4. No ano 1953 vós mesmos empezastes esta festa de Fátima aquí. Trouxestes dela unha imaxe fermosa. Artista: o ferrolán Feal.
  5. Sodes moitos os que gardades memoria. Erades novos. Aquela xente nova da que tan ben falou e á felicitou o bispo, D. Mariano Vega.
  6. Somos familia. As cousas da familia celébranse en familia. Non queremos perder a nosa festa da Fátima. Hai anos que a deixamos.
  7. Este ano en clima de festa familiar ímola celebrar aquí en Mandiá:
  • Cos nosos anciáns.
  • Día da nai e das avoas.
  • Día de Ramos na Santa Cruz de maio en cada persoa.
  • Colaborando todos coa nosa presenza amorosa.

OBXECTIVO:

 

  • Celebrarmos a vida dos vivos e a memoria dos anteriores
  • Volver á vida da parroquia aínda que só sexa por un día. Saír das casas e sabermos uns dos outros. Vérmonos fisicamente.
  • Non perdermos as caras. Se nos encerramos perdémonos de vista e perdemos vida.
  • Unir o mundo dos maiores e o mundo dos novos.
  • Festexarmos xuntos e falármonos con paz e tranquilidade.
  • Recordarmos agradecidos aos nosos anteriores.

PROGRAMA.

  • DÍA 13 DE MAIO DE 2017. SEIS DA TARDE. MISA.

Día da nai.  Celebración da chegada da imaxe a Mandiá na misión do 13 e 15 de novembro de 1953. Recordo dos nosos.

 

  • DÍA 14 DE MAIO DE 2017. CINCO DA TARDE: CONVIVENCIA-FESTIÑA-MERENDA cos nosos anciáns máis anciáns. Entrega dos Ramos na Igrexa Parroquial como agradecemento emocionado aos nosos maiores que o tendes ben merecido.

MANDIÁ 2017: A NOSA SEÑORA DE FÁTIMA. LEMBRANZA.

SANTA VISITA PASTORAL Á PARROQUIA DE STA. UXÍA DE MANDIÁ

O 13 DE NOVEMBRO DE 1953,

FEITA POLO BISPO DR. D. MARIANO VEGA MESTRE.
(XAQUÍN CAMPO FREIRE. (Publicado na web Mandiá.es).

 

“Nesta data o Excmo. E Rvdmo. Sr. Bispo, D. Mariano Vega Mestre, visitou a Parroquia de Mandiá.

Foi recibido por unha multitude de fieis nas cercanías do templo parroquial, que se dirixiron logo todos en ordenada procesión. …. Falou da unidade da Igrexa da que todos formamos parte.

Invitou a intensificar a vida de piedade e propuxo como medios a Comunión frecuente e a devoción a Stma. Virxe María, rezando cada día o Sto. Rosario en familia. Invitou ós cabezas de familia a inscribírense no Libro do Sto. Rosario, que se abrirá na Parroquia. Celebrou misa, mentres un padre misionario explicaba ós fieis as diversas partes da misa. Comungaron numerosas persoas.

Visitou o Cemiterio, o Santísimo, a pía bautismal, os confesionarios, os altares e outras dependencias do templo. Revisou os ornamentos e obxectos do culto sagrado. Despois da conveniente explicación e instrución catequética e exame de confirmandos o Excmo. Prelado confirmou a cincuenta e seis nenos e a cincuenta e oito nenas.

Ultimamente o Sr. Bispo facultou ó Rvdo. Sr. Cura Párroco e ós Padres misionarios para bendicir a imaxe da Nª Sª de Fátima, que se efectuará o próximo domingo, día quince, e para a que regalou á xente nova, encargados de arrecadar fondos para mercar a imaxe, cen pesetas.

Fixo un chamamento sentido ós país de familia para que coiden da instrución catequética dos seus fillos, advertindo que é un pecado descoidar este sagrado deber que lles é propio. Ordenou que se retiren dos altares as figuras de cera”
Nota: Este texto está tomado do Libro de Fábrica de Santa Uxía de Mandiá 1893-1968. Era Párroco, xa moi anciano, o benquerido D. Xosé Balseiro Quirós. Finou en 1956.

 

ANO 2017.IMOS PÓR UN RAMO NOVO DE VIDA NA NOSA PARROQUIA

POÑENDO UN RAMO NA VIDA DOS NOSOS MAIORES”.

Inauguración do Ambigú do Local Social de Mandiá

O vindeiro sábado, 13 de maio faremos un acto de presentación a partir das 20:00 hs para o que esperamos contar con todos os veciños, amigos, …

Abrirá o novo ambigú dende o martes 9 de maio en horario habitual:

Luns a venres de 9:00 a 14:00 e de 16:00 a 23:00 hs

Sábados e domingos: de 10:00 a 14:30 e de 16:00 a 24:00 hs

Facer visibles aos invisibles / Pintar, a práctica da Terapia Ocupacional

Facer visibles aos invisibles

Actividades que teño previstas na miña exposición:

Mércores 26 de abril as 18.00 hs  acto de benvida Ximnasta  Rítmica

Venres 5 de maio as 20.30 hs actuación “perfomance” músico Robert Pier e a pintora María Pienso

 

…, e outras visitas guiadas de outras entidades máis adiante

Protección de menores e o cárcere

XAQUÍN CAMPO FREIRE. MANDIÁ, 25-04-2017.

Protección de menores e reclusión forma parte desde hai moitos anos do carisma dos amigonianos. (Relixiosos de Carlos Amigó). Foi nun Congreso de Capeláns de Pastoral Penitenciaria en Madrid onde da man dun destes relixiosos, o Padre Narbona, tiven oportunidade de coñecer a dolorosa realidade dos menores recluídos por problemas coa xustiza. Logo, novamente, nunha xuntanza del con D. Xesús, o Sr. Bispo Auxiliar de Santiago, e un grupiño de Pastoral Penitenciaria de Teixeiro.  O informe sacudiu as nosas conciencias e fíxonos unha chamada forte para prestarmos atención a este sector de pobres da nosa sociedade que pasa absolutamente inadvertido. Fiquei impresionado polos datos reais da non humanización e tamén polo silencio co que se leva este tema desde os responsábeis.

Insisto, refírese en concreto aos menores que incorren en delincuencia polas causas que sexan e que son sentenciados polos tribunais.

Tal vez deban ser incluídos nas nosas preocupacións e plans pastorais. Por iso cómpre saber deles e dos seus problemas persoais, familiares, ambientais, etc.  Incluso para ter a quen acudir en caso de precisarmos.

Alfredo Losada Suárez é delegado de Apostolado Segrar na diocese de Lugo.  Por ser serio e documentado fíxenlle hai pouco esta entrevista. Xa foi publicada na Revista Irimia e subida a facebook e twitter.

Continúa leyendo Protección de menores e o cárcere